توبه آدم و حوا و توسل به آل الله

 

آدم و حوا از كار خویش پشیمان شدند و به توبه

 درآمدند و عرض كردند:  پروردگارا ما به خویشتن  :

ستم كردیم اگر گناهمان نبخشی و به ما رحم نكنی بی

 شك زیان خواهیم كرد و خدا گفت : از بهشت بیرون

شوید كه بعضی از شما نسبت به بعضی دیگر دشمن

هستید و شما در زمین پایدار و ماندگار و بهره

مندید تا قیامت.

آورده اند : طبق روایت، حق تعالی، آدم (ع) را بعد

از آفریدن، به آسمان برد و بر ساق عرش، صورت چند

دید بر هیئت خود، نام هر یك را بر بالای سر او

نوشته، گفت : خدواندا قبل از من به صورت من خلقی

آفریده ای فرمود : نه گفت : پس اینها كیستند؟

خطاب آمد كه فرزندان تو و اگر غرض من، وجود

ایشان نبود، تو را هرگز نمی آفریدم . آدم عرض كرد

پس اینها گرامیترین بندگانند؟ حق تعالی فرمود :

بلی، این نامها را یادگیر كه در وقت درماندگی به

فریاد تو رسند . آدم(ع) نام های ایشان را یاد

گرفت، چنانكه حق تعالی از آن یاد می دهد، كه آن

كلمات نام های پنج تن آل عبا صلوات اله علیه اجمعین می

باشد. پس قبول نمود حق تعالی توبه او را . و در

روایت آورده اند جبرئیل (ع) گفت: یا آدم ! مگر آن

نامها را كه بر ساق عرش نوشته بود فراموش كردی؟

چون این سخن شنید، دست برداشته و متوجه قاضی

الحاجات شد و گفت : بارخدایا! به حق محمد و علی

وفاطمه و حسن و حسین توبه مرا قبول فرما، پس

! توبه آدم قبول شد

 

<< این هم قدیمی ترین توسل انسان به پنج تن (ع).

امیدوارم خداوند بحق این معصومین ما راهم بیامرزد.>>

- برگرفته از کتاب داستان پیامبران -

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 15 شهریور 1389    | توسط: مصطفی زربافی    | طبقه بندی: داستان های مذهبی،     | نظرات شما()